Listvyanka, Rusland
“Ga maar vast.” zei hij uitgeput. Ik vertelde hem dat ik geen haast had en best op hem wilde wachten. Hij stond er echter op dat ik doorliep. “Ik neem even pauze, ga maar vast opwarmen binnen.” Ik wilde hem eigenlijk niet achterlaten maar ik vertrouwde erop dat hij het wel zou redden. Hij zal zich wel opgejaagd voelen als ik blijf wachten. Daniel Lawrance (Laurie) is 70 jaar en komt uit Perth, Australië. Hij heeft een grote grijze baard, is heel zwaar en zijn benen en conditie zijn niet meer wat het geweest is. Geweldig dat zo’n man in zijn eentje de wereld over reist terwijl hij nauwelijks een glooiende heuvel op kan lopen, dacht ik terwijl ik doorliep. Zijn vriendin houdt niet van reizen. Ik vraag mij af of ik op dezelfde manier tijd met hem zou hebben besteed wanneer zijn vriendin bij hem was geweest. Waarschijnlijk niet. Of als ik met iemand samen was geweest.
Ik keek vanaf mijn balkon uit op het reusachtige dichtgevroren Baikalmeer waar we zojuist met een hovercraft overheen hadden gescheurd. Het baikalmeer is het grootste zoetwaterreservoir ter wereld, net iets groter dan België en tevens het diepste meer ter wereld. Een minuut of tien later kwam Laurie langslopen. Stapje voor stapje de trap op. Tussen thuiskomst en etenstijd zat Laurie ongeveer 2 uur op zijn kamer welke naast de mijne zat. Ik hoorde het eerste uur getik op een laptop en gepraat op skype. Een uurtje werken per dag was blijkbaar genoeg want het tweede uur hoorde ik luid gesnurk. Wat een leven. Elke dag een uurtje je bedrijf runnen vanaf afstand en voor de rest avontuur en middagdutjes.
We waren de enige twee gasten in het houten chalet, gelegen aan een rustig straatje in Listvyanka. Het kleine Russische gastvrouwtje had alle tijd voor ons. Voor, tijdens en na het eten dronken we Russisch bier en deelden we verhalen over de plekken waar we geweest waren. Een echte wereldreiziger was hij, wiens nieuwsgierigheid het won van zijn leeftijd en lichamelijke conditie. Hij wist ook ontzettend veel. En als hij iets niet wist zei hij “Let’s ask god” en opende hij de google app op zijn iPhone om vervolgens de Wikipediapagina aan mij voor te lezen. Hij vertelde over een klassieke dansvoorstelling in Sint-Petersburg waar hij was geweest en scrolde door een stuk of honderd foto’s van die voorstelling, zoekend naar zijn favoriete foto om aan mij te laten zien. Ik vroeg hem waarom hij niet vijf mooie foto’s uitzocht en de rest verwijderde. “Why? They’re all different!”, kreeg ik als reactie. Ik stelde me voor dat hij thuis een paar flinke harde schijven heeft staan als hij altijd op deze manier foto’s maakt. Hij was een vermakelijk type.
Op het treinstation van Irkutsk namen we afscheid. We vertrokken dezelfde avond maar mijn trein ging naar Mongolië en die van hem naar Vladivostok. Hij gaf me zijn visitekaartje en we beloofden elkaar foto’s te sturen. Terwijl mijn hand zowat verdween in die van hem zeiden we elkaar gedag. Ik liep naar het perron waar de trein naar Mongolië stond te wachten. Ik vond de wagon waarvan het nummer correspondeerde met die op mijn kaartje en zag tot mijn vreugde een groep backpackers staan, nog niet wetende dat ik een week later met ze in een club op het dak van een gebouw in Beijing zal staan.
