Terelj National Park, Mongolië
Met het blote oog waren ze nog onherkenbaar maar op het scherm van mijn nieuwe camera met 30xoptische zoom kon ik haarscherp zien wieer op het karretje zaten. Ik stond op een boerderijtjemiddenin een vallei in Mongolië waar ik net in een traditionele gertent had geslapen. De luchtstrakblauw, felle zon en koude wind. Het Mongoolse mannetje die mij gisteren was komen ophalenmet buffel-en-wagen komt nu een andere toerist afleveren waarmee het totaal aantal gasten nogaltijd maar op twee staat. Een kale, blanke man zonder duidelijk herkenbare afkomst zat naast hetMongoolse mannetje op het krakkemikkigeachter de buffel gespannen houten karretje.“Good morning,I’m Jose, from Spain”, zei hij toen hij van het karretje afstapte en mij een hand gaf.Ik stelde me voor en we maakten een kort praatje waarna ik ging paardrijden en hij een stuk gingwandelen. Tijdens de lunch praatten we verder. Jose is piloot bij een Koreaanseluchtvaartmaatschappij en woont dan ook een groot deel van zijn tijd in een hotel op de luchthavenin Seoul. In het weekend is hij met zijn gezin in Spanje. Trots liet hij foto’s zien van zijn vrouw enkinderen. Stuk voor stuk beeldschone mensen. Dit was blijkbaar van mijn gezicht af te lezen wantmet een brede glimlach zei hij: “I know what you’re thinking, they’re beautiful aren’t they?”. Hij iseen trotse man. Hij heeft het goed voor elkaar en daar geniet hij met volle teugen van, dat was aanalles te merken.
Met mijn grote interesse voor de luchtvaart maakte ikdankbaar gebruik van het feit dat ik een pilootvoor me had. De tragische crash van Germanwings vlucht 9525 lag nog geen drie weken achter onsen kwam dus ook uitgebreid tersprake. Ik vroeg hem naar zijn mening over de gesloten cockpit deurmaar hij vond het moeilijk daar iets over te zeggen. Altijd een tweede persoon in de cockpit vond hijnog de beste optie maar zelfs dat sluit niet uit dat dit kan gebeuren, zei hij. Hij vindt de regelsin deluchtvaart sowieso maar raar. Je mag geen nagelschaartje meenemen maar als je business classvliegt krijg je chroom bestek.“I think I can kill you faster with a chrome fork then with my nail scissors, am I right?”
Jose is dol op hiken en Ulan Bator is dan ook een van zijn favoriete bestemmingen. Daarvandaan kanhij naar het Mongoolse binnenland om fascinerende wandeltochten te maken.Wantdat kan je hier.Wat een rust. Uitgestrekte valleien met heuvels aan weerszijden. Minstens een uur heb ik op eenboomstam gezeten, kijkend naar het van de winter overgebleven ijsdat langzaam smoltin eenrustigstromend beekjeterwijl ik ernaar keek. De brandende zon in mijn nek, niets meer dan hetgeluid van het water en de koude wind om me heenen grazendewildepaarden en koeien alsuitzicht. Als ik Jose was had ik hetzelfde gedaan. Waarom twee dagen in de grote stad blijven als jevan dit stukje ongerepte natuur kan genieten, midden op het Aziatische continent.
Tijdens het avondetenpraatten we nog wat verder in de grote gertent terwijl twee witte puppiesonze restjes hachee opsmikkelden en het Mongoolse gastvrouwtje kwark aan het maken was van demelk van de koeien die buiten stonden.Joselietmij zijn playmobil pilootje zien. Hijvertelde dat hijniet graag zelf op de foto staat en daarom altijd dit pilootje bij zich draagt. Overal waar hij komtfotografeert hij het pilootje. Fantastisch idee, vond ik. Het deed mij denken aan de film “Amelie”. Ikbesloot het kleine Buddha beeldje dat ik bij me droeg op dezelfde manier te gaan fotograferen inzuidoost Azië.
