Hand op het hart in Bangkok: ons onverwachte bioscoopmoment

Bangkok, Thailand.

Ik kan onwijs genieten van cultuurverschillen maar ook juist van de overeenkomsten in verschillende culturen. Hoe leuk is het om met andere Europeanen te praten en zoveel overeenkomsten te ontdekken in dagelijkse onbenulligheden, het eten dat je lekker vindt of tradities met kerst.

Neem bijvoorbeeld de situatie dat twee jongens en twee meiden een film uitzoeken in de bioscoop. 

Veel keuze was er in dit geval niet en de meiden hadden verassend genoeg geen voorkeur, dus het werd Jurassic World. Het was het alternatief voor een middagdutje. We hadden net een aantal bezienswaardigheden in Bangkok bezocht en waren toe aan wat koelte en rust voordat we ons weer de hele nacht op Koah San Road zouden begeven. De bioscoop bevond zich bovenin een reusachtig winkelcentrum. Kaartjes kopen, popcorn halen en een plekje zoeken in de zaal verschilde maar weinig met hoe ik dat gewend ben in de Pathé in Amsterdam. Zo ging ook, net als thuis, na enkele minuten het zaallicht uit en het grote scherm aan. Thaise productreclames kwamen voorbij. Daarna filmreclames, nog altijd niets anders dan we gewend waren. Daar ga ik vanuit althans, mijn gezelschap uit Engeland en Zwitserland hadden nog niet laten blijken ergens onbekend mee te zijn. Echter, toen gebeurde er iets waar wij overduidelijk allen niet op hadden gerekend. Er werd een filmpje afgespeeld die overduidelijk in Windows Moviemaker was gemaakt. Plotseling stonden alle mensen in de zaal op en begonnen te zingen met de hand op het hart. We begrepen al snel dat het lied dat we hoorden het volkslied moest zijn en de man op het scherm, welke wij kenden van het briefgeld, was natuurlijk de koning. We keken elkaar zeer verontwaardigd aan en stonden op, onze lach inhoudend. Het was Thais ondertiteld. We probeerden zo goed als we konden ons respect te tonen. We wisten hoe belangrijk de koning voor velen van hen was en hoe zeer de rest deed alsof. Het is wel gek. Je vraagt je af wat de Thaise bevolking van ons denkt. Verwachten ze dat we gaan staan? Moeten ze om ons lachen omdat toeristen normaal gesproken blijven zitten?

Geef een reactie